Sommigen van jullie is het vast niet ontgaan: onlangs heb ik me uitgeleefd op het British Open Shotgun Championship bij Dorchester in Engeland. Dit was een Level 3 kampioenschap voor alleen shotgun, op de prachtige buitenbaan van Steve Pike, de Match Director. De Range Master was Mike Scarlett en uiteraard was ook Neil Beverley present, met wie ik drie dagen zij aan zij heb geschoten en ge-RO-ed.
Met een totaal aantal deelnemers van een kleine honderd is deze wedstrijd niet bijzonder druk en dus is er tijd genoeg om op een relaxte manier de wedstrijd te doorlopen. Dat was maar goed ook, want met 12 stages en zo’n 200 schoten (birdshot, buckshot en slug) is het om te schieten best pittig. Omdat ik nog niet zo’n goede techniek heb (verkeerd schouderen), waren mijn rechterarm en jukbeen compleet beurs na een dagje schieten !
Op de eerste dag, vrijdag, werd ik bij aankomst warm onthaald door alle mensen, ze vonden het geweldig dat er iemand uit Nederland gek genoeg was om naar hun wedstrijd te komen. Ik was echter niet alleen de enige buitenlander: Kurt Miller en Pat & Karen Kelley waren uit de USA overgekomen. Kurt Miller behoort tot de top qua shotgun schieten en Pat Kelley was op de wedstrijd om verslag te doen voor Front Sight Magazine, het lijfblad van de USPSA, onze Amerikaanse tegenhanger. Toen ik Pat mijn USPSA lidmaatschapskaart toonde werd hij helemaal wild, hij móest daar een foto van maken met mijn kop ernaast, zo bijzonder vond hij het dat iemand uit het land van klompen, windmolens en tulpen USPSA lid was. Ben benieuwd of ik dat oooit nog terugzie ergens ...
Anyway, terug naar de wedstrijd. Op de eerste dag heb ik als RO gewerkt. Neil liet me na de eerste stage voor de rest van de dag de timer vasthouden, zodat ik het meeste zou leren. Omdat dit de dag van de prematch was, gingen we als RO’s met ons squad mee, dus ik heb die dag maar liefst 11 stages ge-RO-ed. Over steile leercurve gesproken ! Helaas heb ik die dag ook twee DQ’s moeten uitdelen, maarja, ook hier geldt dat veiligheid voor alles gaat en ook een shotgun mag je niet in een onveilige richting houden.
De tweede dag ging ik zelf schieten. Na het zien van sommige stages dacht ik nooit dat ik het zou redden zonder hier en daar een penalty target om te schieten, maar wonder boven wonder viel dat mee. De meestgebruikte doelen waren namelijk kleine metaalplaatjes van 20x20 centimeter, vergezeld van roodgeverfde metgezellen die dienst deden als penalty targets en angstaanjagend dicht naast en voor de gewone doelen waren geplaatst. En met hagel is het toch wat anders dan met pistool- of geweerpatronen. Maar met de juiste choke en goede instructies van Neil lukte het allemaal wonderwel. Leuk om te zien dat sommige stages die met handgun geen enkel probleem geweest zouden zijn, met shotgun wel lastig waren. Een shotgun is natuurlijk een stuk langer om te beginnen maar daarnaast heb je keuze uit drie groepen munitie met daarbinnen weer allerlei types, en ook je choke keuzes nog. Zo hadden we een hele lange veldstage die in een afgelegen wei in de heuvels was uitgezet. Iets van 24 plates met afstanden van 7 tot 70 meter, en zoek maar uit hoe je het doet ! Blijf je ver weg staan ? Dan heb je meer spreiding van je hagel, waardoor je minder nauwkeurig zou hoeven mikken, maar door de grotere afstand treffen minder korreltjes het doel waardoor je de plate soms alsnog niet omkrijgt. Ga je dichterbij staan, dan moet je meer lopen. En de hele stage lag op een helling en je moest, als je naar voren was gegaan, helling op achteruit terug om naar de volgende serie plates te kunnen. Toch maar wat gaan afvallen en aan m’n conditie werken denk ik !
Of wat te denken van kleiduiven aan een waslijntje op 25 meter ? Geen probleem zul je zeggen, maar helaas: niet met hagel maar met slugs, en dan wordt het ineens een ander verhaal ! (Kleiduiven hebben diameter van ongeveer 15 centimeter en shotguns hebben doorgaans hele eenvoudige vizieren). In Engeland weten ze echt wel hoe ze uitdagende stages moeten bouwen, en aan het einde van m’n dagje schieten was ik dus ook compleet kapot, maar wel voldaan !
’s Avonds gingen we zoals gebruikelijk lekker uit eten met z’n allen en werden sterke verhalen uitgewisseld en vriendschappen bestendigd, je kent dat wel. Volgend jaar hoef ik me niet druk te maken over het vinden van accomodatie en in september komen een paar van m’n nieuwe vrienden bij mij bivakkeren.
De derde dag, zondag, heb ik samen met Neil vast op een stage gestaan als RO en weer flink wat geleerd over hoe shotgunners schieten. Zo liggen de snelheden waarmee van positie naar positie wordt gelopen, beduidend lager dan bij handgun. Dit komt omdat er continu bijgeladen moet worden, je hebt namelijk niet even een magazijn met 17 patronen wat je in één seconde in je wapen kunt stoppen. Maar omdat er tijdens het verplaatsen bijgeladen wordt, is dat iets waarbij je als RO veel meer bedacht moet zijn op veiligheidsovertredingen, mede omdat het bijladen van een shotgun compleet anders gaat dan een handgun (of rifle). Bovendien zat er een Cooper Tunnel in onze stage, en die was niet erg breed en ook niet erg hoog, zodat het uitkijken geblazen was met het daardoorheen gaan. Gelukkig is het iedereen goed gelukt.
Goed te zien ook dat IPSC Shotgun precies hetzelfde stramien volgt als IPSC Handgun en IPSC Rifle. Met dezelfde hoge veiligheidsstandaarden en dezelfde uitdagingen. Heel jammer dat het tot op heden nog niet erkend is in Nederland, maar gelukkig heeft justitie in Duitsland het recent erkend, zodat IPSC Shotgun voor ons Nederlanders steeds beter bereikbaar wordt. Overigens is de trip naar Engeland heel snel en redelijk goedkoop te doen met de Eurotunnel: met een half uur sta je aan de overkant en de douaneformaliteiten zijn ook zo afgehandeld. Gewoon vooraf zorgen dat je een UK FireArm Permit hebt (20 pond, de mijne geldt voor een heel jaar) en even melden dat je een wapen vervoert. Serienummer en papieren worden in 5 minuten gecontroleerd, en hup je kunt weer verder. Stukken makkelijker dan vliegen of varen heb ik begrepen.
En toen was het zondagavond en was het afgelopen. De meesten mensen haastten zich naar huis omdat ze ’s maandags weer moesten werken. Ik had er echter samen met mijn vrouw Hedda nog een paar dagen vakantie achteraan geplakt, dus ik kon lekker blijven plakken en nakletsen met anderen die ook minder haast hadden. We konden terugkijken op een geweldig leuke wedstrijd, met zeer uitdagende stages die we drie dagen lang in stralende zonneschijn hebben kunnen schieten en RO-en. Ik heb van diverse mensen uitnodigingen gehad voor shotgun wedstrijden in de UK later in het jaar, maar op die data heb ik voor dit jaar al andere verplichtingen als RO dus dat zal even niet lukken. Volgend jaar echter ga ik zeker weer terug naar het Shield Shooting Centre van Steve Pike, en ga ik ook andere shotgun wedstrijden doen. Het is me allemaal zo goed bevallen dat ik hier zeker meer aandacht aan ga besteden, er zit namelijk zoveel uitdaging in. Als je wilt zien hoe het eruitziet op zo’n wedstrijd, neem dan eens een kijkje in de fotogalerij op onze website, daar staan foto's van deze wedstrijd.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
